چگونه دوبارهکاری در فرآیندهای شهرداری را کاهش دهیم؟
از ثبت چندباره اطلاعات تا مدیریت یکپارچه فرآیندها
چند بار یک اطلاعات را در شهرداری وارد میکنیم؟
یک شهروند اطلاعات خود را در یک فرآیند ثبت میکند؛ چند مرحله بعد، همان اطلاعات دوباره درخواست میشود. اطلاعات یک ملک در یک سامانه ثبت شده، اما واحد دیگری برای انجام فرآیند خود دوباره همان اطلاعات را وارد میکند. گزارشی که باید با چند کلیک آماده شود، با جمعآوری فایلها از چند واحد تهیه میشود.
این اتفاقها شاید در نگاه اول مشکلات کوچک و روزمره به نظر برسند؛ اما وقتی در مقیاس یک سازمان بزرگ مانند شهرداری تکرار میشوند، نتیجه میتواند اتلاف زمان، افزایش خطا، افزایش هزینه، نارضایتی کارکنان و شهروندان و کاهش سرعت تصمیمگیری باشد.
این همان جایی است که مفهوم دوبارهکاری در فرآیندهای شهرداری اهمیت پیدا میکند.
دوبارهکاری همیشه به معنای انجام دوباره یک کار فیزیکی نیست. گاهی یک کار فقط یکبار انجام میشود، اما اطلاعات آن چندین بار ثبت، کنترل، ارسال یا پردازش میشود.
بنابراین یکی از مهمترین مسیرهای بهبود عملکرد شهرداری، شناسایی و کاهش فعالیتهای تکراری و ایجاد ارتباط میان فرآیندها و سامانههای مختلف است.
دوبارهکاری در شهرداری دقیقاً چیست؟
دوبارهکاری یعنی انجام مجدد یک فعالیت یا بخشی از یک فرآیند که میتوانست با طراحی بهتر، یکبار انجام شود یا به شکل خودکار در اختیار مرحله بعد قرار گیرد. در شهرداری این موضوع میتواند شکلهای مختلفی داشته باشد. برای مثال:
ورود دوباره اطلاعات
اطلاعات یک پرونده در سامانهای ثبت شده، اما کاربر واحد دیگر همان اطلاعات را مجدداً وارد میکند.
بررسی چندباره
یک اطلاعات توسط چند واحد به شکل جداگانه کنترل میشود، بدون اینکه نتیجه بررسی قبلی بهصورت مناسب در اختیار مرحله بعد قرار گرفته باشد.
انتقال دستی اطلاعات
اطلاعات از یک سامانه استخراج و در قالب فایل یا فرم به سامانه دیگری منتقل میشود.
تهیه گزارشهای تکراری
هر واحد گزارش خود را به شکل جداگانه تهیه میکند و در نهایت یک نفر باید اطلاعات را از چند گزارش جمعآوری کند.
مکاتبات غیرضروری
به دلیل نبود دسترسی مستقیم به اطلاعات، یک واحد برای دریافت داده موردنیاز خود از واحد دیگر درخواست رسمی یا غیررسمی ارسال میکند.
این موارد در کنار یکدیگر میتوانند بخش قابل توجهی از زمان سازمان را مصرف کنند.
چرا دوبارهکاری در شهرداری اتفاق میافتد؟
دوبارهکاری معمولاً یک علت واحد ندارد. اغلب ترکیبی از فرآیندهای قدیمی، سامانههای جزیرهای، نبود استاندارد داده و وابستگی به فعالیتهای دستی باعث ایجاد آن میشود.
۱. سامانههای جزیرهای
یکی از مهمترین عوامل دوبارهکاری، فعالیت سامانهها بهصورت مستقل از یکدیگر است. فرض کنید شهرداری برای حوزههای مختلف خود سامانههای جداگانهای دارد: شهرسازی، درآمد، نوسازی، املاک، خدمات شهروندی، مالی
اگر این سامانهها نتوانند اطلاعات موردنیاز را با یکدیگر تبادل کنند، کاربر مجبور میشود بخشی از اطلاعات را دوباره وارد کند. در این حالت، مشکل لزوماً از عملکرد ضعیف هر سامانه نیست؛ مشکل از نبود ارتباط بین سامانهها است.
۲. ثبت چندباره یک داده
یکی از سادهترین مثالها، اطلاعات یک ملک است. ممکن است اطلاعاتی مانند:
- مشخصات ملک
- مالک
- نشانی
- مساحت
- کاربری
- شماره پرونده
در چند فرآیند مختلف مورد استفاده قرار گیرد. اگر این اطلاعات در هر فرآیند مجدداً ثبت شود، دو مشکل ایجاد میشود:
اول: زمان بیشتری صرف میشود.
دوم: احتمال ایجاد مغایرت افزایش پیدا میکند.
مثلاً اگر نشانی یا اطلاعات مالک در یکی از سامانهها تغییر کند اما در سامانه دیگر بهروزرسانی نشود، دو نسخه متفاوت از یک اطلاعات به وجود میآید.
۳. وابستگی زیاد به فایلهای Excel
Excel ابزار بسیار کاربردیای است؛ اما زمانی که به ابزار اصلی تبادل اطلاعات میان واحدها تبدیل شود، میتواند مشکلاتی ایجاد کند. برای مثال:
واحد A یک فایل تهیه میکند. ↓
فایل برای واحد B ارسال میشود.↓
واحد B اطلاعات را اصلاح میکند.↓
نسخه جدید برای واحد C ارسال میشود.↓
واحد C اطلاعات دیگری اضافه میکند.
در نهایت ممکن است چندین نسخه از یک فایل وجود داشته باشد.
سؤال سادهای ایجاد میشود: کدام نسخه، نسخه نهایی و معتبر است؟
این دقیقاً یکی از مشکلاتی است که در معماریهای اطلاعاتی غیر یکپارچه دیده میشود.
۴. فرآیندهایی که بر اساس ساختار واحدها طراحی شدهاند، نه جریان اطلاعات
گاهی هر واحد شهرداری فرآیندهای داخلی خود را بهخوبی مدیریت میکند؛ اما وقتی یک پرونده از چند واحد عبور میکند، مشکل ظاهر میشود.
برای مثال: شهرسازی → درآمد → نوسازی → مالی
هر واحد ممکن است عملکرد مناسبی داشته باشد.
اما اگر اطلاعات هنگام انتقال از یک واحد به واحد دیگر دوباره ثبت یا بررسی شود، فرآیند کلی سازمان همچنان زمانبر خواهد بود. بنابراین برای کاهش دوبارهکاری، باید فرآیند را از ابتدا تا انتها بررسی کرد، نه فقط عملکرد یک واحد را.
۵. نبود استاندارد برای دادهها
فرض کنید یک سامانه وضعیت یک پرونده را با کد مشخصی ثبت کند و سامانه دیگر همان وضعیت را با عبارت متفاوتی ذخیره کند.
یا یک سامانه تاریخ را به یک شکل و سامانه دیگر به شکل دیگری ثبت کند. این تفاوتها ممکن است در ابتدا کوچک باشند، اما هنگام تبادل اطلاعات و گزارشگیری یکپارچه مشکل ایجاد میکنند. به همین دلیل استانداردسازی داده یکی از پیشنیازهای مهم برای کاهش دوبارهکاری است.
دوبارهکاری چه هزینهای برای شهرداری دارد؟
هزینه دوبارهکاری فقط حقوق ساعاتی نیست که کارکنان صرف ورود مجدد اطلاعات میکنند.
اثرات آن گستردهتر است.
⏱ اتلاف زمان
کارکنان به جای انجام فعالیتهای تخصصی، زمان خود را صرف ورود یا کنترل مجدد اطلاعات میکنند.
❌ افزایش احتمال خطا
هر بار ورود دستی اطلاعات، احتمال خطای انسانی را افزایش میدهد.
💰 افزایش هزینه عملیاتی
فرآیندهای طولانیتر معمولاً منابع بیشتری مصرف میکنند.
📊 کاهش کیفیت گزارشها
وقتی دادهها در چند محل مختلف ثبت شوند، احتمال مغایرت افزایش پیدا میکند.
😕 نارضایتی کارکنان
کارهای تکراری و غیرضروری میتوانند تجربه کاری کارکنان را تحت تأثیر قرار دهند.
👥 نارضایتی شهروندان
هرچه فرآیند داخلی شهرداری طولانیتر باشد، ممکن است زمان ارائه خدمت به شهروند نیز افزایش پیدا کند.
چگونه دوبارهکاری را در شهرداری کاهش دهیم؟
کاهش دوبارهکاری با خرید یک نرمافزار جدید آغاز نمیشود. اول باید مشخص شود دوبارهکاری دقیقاً در کدام مرحله اتفاق میافتد و چرا. یک مسیر عملی را میتوان در ۷ مرحله دنبال کرد.
مرحله اول: فرآیندهای تکراری را شناسایی کنید
ابتدا باید فرآیندهای مهم شهرداری بررسی شوند. برای هر فرآیند سؤال کنید:
- چند واحد در آن دخالت دارند؟
- چند سامانه استفاده میشود؟
- چند بار اطلاعات وارد میشود؟
- کدام اطلاعات از یک واحد به واحد دیگر منتقل میشود؟
- این انتقال چگونه انجام میشود؟
- کجا فعالیت دستی وجود دارد؟
- کدام مرحله بیشترین زمان را مصرف میکند؟
این بررسی میتواند نقاط اصلی دوبارهکاری را مشخص کند.
مرحله دوم: جریان اطلاعات را ترسیم کنید
گاهی فرآیند روی کاغذ ساده به نظر میرسد، اما وقتی جریان واقعی اطلاعات ترسیم میشود، نقاط تکراری مشخص میشوند. برای مثال:
اطلاعات ملک↓
شهرسازی↓
ثبت مجدد اطلاعات↓
درآمد↓
ثبت مجدد↓
نوسازی↓
گزارشگیری
اگر این جریان به شکل دقیق مستندسازی شود، میتوان مشخص کرد که کدام مراحل واقعاً ضروری هستند و کدام فعالیتها صرفاً به دلیل نبود ارتباط بین سامانهها ایجاد شدهاند.
مرحله سوم: مشخص کنید «داده اصلی» کجاست
برای هر اطلاعات مهم باید مشخص باشد منبع اصلی و معتبر آن کدام است. برای مثال، اگر اطلاعات یک ملک در یک سامانه به عنوان مرجع ثبت شده، سایر سامانههای مجاز باید بتوانند اطلاعات موردنیاز خود را از همان منبع دریافت کنند.
این رویکرد از ایجاد چند نسخه متفاوت از یک داده جلوگیری میکند. در معماری اطلاعات، این مفهوم به ایجاد یک منبع مرجع برای دادههای کلیدی کمک میکند.
مرحله چهارم: سامانهها را به یکدیگر متصل کنید
اینجا مفهوم یکپارچهسازی سامانههای شهرداری اهمیت پیدا میکند. هدف این نیست که همه سامانهها الزاماً جایگزین شوند. در بسیاری از موارد میتوان سامانههای موجود را به یکدیگر متصل کرد.
برای مثال:
شهرسازی⬇
API / سرویس تبادل اطلاعات⬇
درآمد⬇
مالی
در این مدل، اطلاعات میتواند به شکل سیستمی بین سامانههای مجاز منتقل شود. در نتیجه، بخشی از ورود مجدد اطلاعات حذف یا کاهش پیدا میکند.
API؛ یکی از ابزارهای مهم برای کاهش ورود مجدد اطلاعات
API یا رابط برنامهنویسی کاربردی، امکان ارتباط نرمافزارها با یکدیگر را فراهم میکند. برای مثال، فرض کنید سامانه درآمد برای محاسبه یک عوارض به اطلاعاتی نیاز دارد که قبلاً در سامانه شهرسازی ثبت شده است.
در یک معماری یکپارچه، به جای اینکه کاربر دوباره اطلاعات را وارد کند، سامانه درآمد میتواند از طریق یک سرویس مشخص اطلاعات موردنیاز را دریافت کند.
یعنی: ثبت اطلاعات یکبار → اعتبارسنجی → انتقال سیستمی → استفاده در فرآیند بعدی
این ساختار میتواند هم زمان را کاهش دهد و هم احتمال خطای ناشی از ورود مجدد اطلاعات را پایین بیاورد.
اما یک نکته مهم: اتصال سامانهها بهتنهایی کافی نیست
صرفاً اتصال فنی دو سامانه به این معنا نیست که فرآیند کاملاً یکپارچه شده است. اگر دادهها استاندارد نباشند، ممکن است سیستمها اطلاعات را منتقل کنند اما نتوانند بهدرستی از آنها استفاده کنند. بنابراین برای یکپارچهسازی موفق باید چهار موضوع در کنار هم دیده شوند:
- فرآیند
- داده
- سامانه
- قواعد تبادل اطلاعات
این چهار عنصر باید هماهنگ باشند.
مرحله پنجم: فرمها و ورود اطلاعات را ساده کنید
یکی دیگر از راههای کاهش دوبارهکاری، حذف اطلاعات غیرضروری از فرمهاست. اگر اطلاعاتی قبلاً در سیستم وجود دارد، نباید بدون دلیل دوباره از کاربر درخواست شود.
برای مثال، اگر سیستم اطلاعات یک پرونده را دارد، در مرحله بعد بهتر است همان اطلاعات به شکل کنترلشده در اختیار کاربر قرار گیرد و تنها اطلاعات جدید دریافت شود. این کار علاوه بر کاهش دوبارهکاری، تجربه کاربر را نیز بهتر میکند.
مرحله ششم: کنترلهای خودکار ایجاد کنید
بخشی از دوبارهکاری مربوط به کنترلهای دستی است. برای مثال، کاربر اطلاعاتی را وارد میکند و فرد دیگری باید دوباره همان اطلاعات را بررسی کند. در مواردی که قواعد مشخصی وجود دارد، میتوان بخشی از کنترلها را به سیستم سپرد. مثلاً:
- کنترل فرمت اطلاعات
- کنترل فیلدهای اجباری
- بررسی دادههای تکراری
- کنترل محدوده مقادیر
- تطبیق برخی اطلاعات
- بررسی کامل بودن پرونده
این کار باعث میشود نیروی انسانی بیشتر روی مواردی تمرکز کند که واقعاً به بررسی تخصصی نیاز دارند.
مرحله هفتم: عملکرد فرآیند را اندازهگیری کنید
اگر چیزی اندازهگیری نشود، بهبود آن نیز دشوار خواهد بود. شهرداری میتواند برای فرآیندهای کلیدی شاخصهایی مانند موارد زیر تعریف کند:
شاخص | کاربرد |
زمان انجام فرآیند | اندازهگیری سرعت |
تعداد ورود مجدد اطلاعات | شناسایی دوبارهکاری |
تعداد خطا | سنجش کیفیت |
تعداد مراجعات | بررسی تجربه شهروند |
تعداد مکاتبات داخلی | شناسایی گلوگاهها |
تعداد مراحل فرآیند | بررسی پیچیدگی |
درصد فرآیندهای خودکار | سنجش سطح دیجیتالی شدن |
این اطلاعات میتوانند در یک داشبورد مدیریتی نمایش داده شوند.
نقش داشبورد مدیریتی در کاهش دوبارهکاری
داشبورد مدیریتی فقط برای نمایش درآمد یا آمار عملکرد نیست. یکی از کاربردهای مهم آن میتواند پایش فرآیندها باشد. مدیر میتواند مشاهده کند:
- کدام فرآیند بیشترین زمان را مصرف میکند؟
- کدام واحد بیشترین پرونده معوق را دارد؟
- در کدام مرحله پروندهها متوقف میشوند؟
- چه تعداد اطلاعات بهصورت دستی وارد شده است؟
- کدام فرآیند بیشترین مکاتبه داخلی را دارد؟
- عملکرد فرآیند نسبت به ماه یا سال قبل چگونه تغییر کرده است؟
به این ترتیب، داده از یک گزارش تاریخی به ابزاری برای بهبود مستمر فرآیندها تبدیل میشود.
GIS چگونه میتواند دوبارهکاری را کاهش دهد؟
در بسیاری از فرآیندهای شهری، موقعیت مکانی اهمیت زیادی دارد. اگر اطلاعات ملکی، پروندهها، پروژهها و خدمات شهری به اطلاعات مکانی متصل باشند، واحدهای مختلف میتوانند از یک تصویر مشترک استفاده کنند. برای مثال، به جای تهیه فهرستهای جداگانه از پروندهها و سپس بررسی موقعیت آنها، اطلاعات میتواند روی نقشه نمایش داده شود. این موضوع میتواند در:
- شهرسازی
- نوسازی
- املاک
- خدمات شهری
- پروژههای عمرانی
- مدیریت مناطق
کاربرد داشته باشد. بنابراین GIS شهری میتواند بخشی از زیرساخت مدیریت یکپارچه اطلاعات شهری باشد.
نقش هوش مصنوعی در کاهش دوبارهکاری
هوش مصنوعی میتواند در مرحلهای از بلوغ دیجیتال شهرداری، برای شناسایی الگوهای تکراری و بهینهسازی فرآیندها نیز مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال، تحلیل دادهها میتواند به شناسایی:
- مراحل پرتکرار
- پروندههای مشابه
- خطاهای متداول
- گلوگاههای فرآیندی
- الگوهای غیرعادی
- زمانهای اوج فعالیت
کمک کند.
اما بهتر است یک اصل را فراموش نکنیم:قبل از هوشمندسازی فرآیند، باید خود فرآیند را شناخت و اصلاح کرد.
اگر یک فرآیند نامناسب را بدون اصلاح، فقط با فناوری سریعتر کنیم، ممکن است مشکل را سریعتر تولید کنیم.
آیا برای کاهش دوبارهکاری باید همه سامانهها را عوض کرد؟
خیر. این یکی از مهمترین نکات در مسیر تحول دیجیتال شهرداری است. اگر سامانهای در یک حوزه عملکرد مناسبی دارد، میتوان ابتدا بررسی کرد که آیا امکان ارتباط آن با سایر سامانهها وجود دارد یا خیر.
به این ترتیب میتوان به جای: حذف کامل سامانههای موجود
به سمت: اتصال و یکپارچهسازی تدریجی حرکت کرد.
این رویکرد میتواند ریسک تغییرات گسترده را کاهش دهد و امکان اجرای مرحلهای پروژه را فراهم کند.
یک مثال از فرآیند یکپارچه
فرض کنیم یک پرونده ملکی وارد فرآیند شهرداری میشود.
در مدل غیر یکپارچه ممکن است:
شهرسازی
اطلاعات را ثبت کند. ↓
کاربر واحد درآمد دوباره اطلاعات را وارد کند. ↓
واحد نوسازی اطلاعات دیگری وارد کند. ↓
واحد مالی دادههای خود را ثبت کند. ↓
در نهایت مدیر برای تهیه گزارش باید اطلاعات چند سامانه را جمعآوری کند.
اما در یک مدل یکپارچه:
ثبت اطلاعات اولیه ↓
اعتبارسنجی ↓
اشتراک اطلاعات با سامانههای مجاز ↓
محاسبه و پردازش ↓
ثبت نتیجه ↓
بهروزرسانی اطلاعات ↓
نمایش در داشبورد مدیریتی
در این ساختار، اطلاعات میتواند در مسیر مشخصی جریان داشته باشد و تعداد فعالیتهای تکراری کاهش پیدا کند.
کاهش دوبارهکاری چه نتیجهای برای شهرداری دارد؟
وقتی فعالیتهای تکراری کاهش پیدا کنند، نتیجه فقط افزایش سرعت نیست.
فرآیندها کوتاهتر میشوند
مراحل غیرضروری شناسایی و حذف یا خودکار میشوند.
خطا کمتر میشود
ورود مجدد اطلاعات کاهش پیدا میکند.
داده قابل اعتمادتر میشود
تعداد نسخههای متفاوت از یک داده کاهش مییابد.
کارکنان زمان بیشتری برای کار تخصصی دارند
نیروی انسانی کمتر درگیر کارهای تکراری میشود.
گزارشگیری سریعتر میشود
دادههای مرتبط در سیستمهای مختلف قابل دسترسی هستند.
تجربه شهروند بهتر میشود
فرآیندهای داخلی سادهتر میتوانند به ارائه خدمات سریعتر منجر شوند.
تصمیمگیری مدیران دقیقتر میشود
اطلاعات منسجمتر، پایه مناسبتری برای تحلیل و تصمیمگیری فراهم میکند.
کاهش دوبارهکاری؛ یکی از قدمهای مهم تحول دیجیتال شهرداری
تحول دیجیتال لزوماً با یک پروژه بسیار بزرگ آغاز نمیشود.
گاهی یک نقطه شروع مناسب میتواند همین سؤال ساده باشد: «چرا این اطلاعات را دوباره وارد میکنیم؟»
پاسخ به این سؤال ممکن است یک مشکل بزرگتر را آشکار کند: سامانهها با هم ارتباط ندارند.
و این موضوع میتواند نقطه شروع یک برنامه جدیتر برای یکپارچهسازی سامانههای شهرداری باشد.
بهساز؛ حرکت از فرآیندهای جزیرهای به مدیریت یکپارچه شهری
یکی از اصول مهم در راهکارهای مدیریت شهری، ایجاد ارتباط میان فرآیندهایی است که در عمل به یکدیگر وابستهاند. راهکار جامع بهساز با تمرکز بر حوزههای مختلف مدیریت شهری، بستری برای مدیریت و ارتباط فرآیندهایی مانند: شهرسازی | درآمد | نوسازی | املاک | کمیسیونها | خدمات شهروندی | اطلاعات مکانی فراهم میکند.
هدف از این رویکرد، صرفاً مکانیزه کردن یک فعالیت نیست؛ بلکه ایجاد ارتباط میان فرآیند، داده و سامانه است. وقتی اطلاعات یک فرآیند بتواند در فرآیند مرتبط بعدی مورد استفاده قرار گیرد، نیاز به ورود مجدد اطلاعات کاهش پیدا میکند و جریان اطلاعات در سازمان شفافتر میشود.
این همان مسیری است که میتواند شهرداری را از سامانههای جزیرهای به سمت مدیریت یکپارچه و دادهمحور هدایت کند.
چکلیست سریع برای شناسایی دوبارهکاری در شهرداری
اگر میخواهید بدانید یک فرآیند در شهرداری دچار دوبارهکاری است یا نه، این سؤالات را بررسی کنید:
☐ آیا اطلاعات یکسان بیش از یکبار وارد میشود؟
☐ آیا چند سامانه اطلاعات مشابهی نگهداری میکنند؟
☐ آیا کارکنان برای دریافت اطلاعات بین واحدها مکاتبه میکنند؟
☐ آیا اطلاعات با فایلهای Excel بین واحدها جابهجا میشود؟
☐ آیا یک گزارش باید از چند سامانه جمعآوری شود؟
☐ آیا شهروند مجبور است اطلاعاتی را که قبلاً ارائه کرده دوباره اعلام کند؟
☐ آیا برای بررسی یک پرونده، اطلاعات قبلی دوباره کنترل میشود؟
☐ آیا سامانههای مختلف امکان تبادل اطلاعات دارند؟
اگر پاسخ چند مورد از این سؤالات «بله» باشد، احتمالاً فرصت مناسبی برای بازطراحی و یکپارچهسازی فرآیندها وجود دارد.
جمعبندی
دوبارهکاری در شهرداری فقط یک مشکل اداری نیست؛ نشانهای از وجود گسست در فرآیند، داده یا ارتباط میان سامانههاست. برای کاهش آن، ابتدا باید فرآیندهای تکراری شناسایی شوند، جریان اطلاعات مشخص شود و دادههای اصلی هر فرآیند تعیین شوند.
سپس میتوان با استفاده از استانداردسازی داده، یکپارچهسازی سامانهها، API، کنترلهای خودکار، داشبوردهای مدیریتی و در مراحل پیشرفتهتر تحلیل داده و هوش مصنوعی، بخش قابل توجهی از فعالیتهای تکراری را کاهش داد.
مهمتر از همه، لازم نیست همه چیز از ابتدا ساخته شود. تحول میتواند از همان سامانههایی که امروز در شهرداری وجود دارند آغاز شود؛ به شرط آنکه بتوانند در یک معماری مشخص با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.
در نهایت، هدف این نیست که کارکنان کار بیشتری را سریعتر انجام دهند؛ هدف این است که کارهای غیرضروری حذف شوند، اطلاعات یکبار و درست ثبت شود و همان اطلاعات در جای مناسب دوباره مورد استفاده قرار گیرد.
هر بار که یک داده را دوباره وارد میکنیم، باید از خود بپرسیم: آیا این کار واقعاً ضروری است، یا سامانهها باید این اطلاعات را با یکدیگر به اشتراک بگذارند؟
این پرسش ساده میتواند یکی از نقطههای شروع حرکت از مدیریت سنتی و جزیرهای به سمت مدیریت یکپارچه، دیجیتال و دادهمحور شهری باشد.